insanlara kendinizi tanıtırken ne kadar dürüst olabilirsiniz? ne kadar kendinizsiniz? çok mutsuz eden bir düşünceymiş meğer.. sürekli kendime ait sandığım başkalarının tanımlarıyla yaşadığımı farkediyorum. alışılmış bir his midir? geç kalmış bir ergenlik mi yaşadığım? insanlara gösterdiğim gülen yüzüm, aynada bana küfrediyor; eve bir yabancı geldiğinde dünyanın en mutlu görünen ebeveynleri gibi…

hepimiz inşa ederken benliklerimizi önümüze modeller koyuyoruz. bu net olan gerçek ama değişkenler var hayatta. düşünen adam olmak işime gelirdi eskiden ama artık zorlaştıran bir şey. ayak bağı. basit olanı seçmek istiyorum mesela ama bu seçim üzerine düşünmekten alamıyorum kendimi. seçimlerimin içerisinde ne kadar mantık varsa ben o kadar yalnızlığı sahipleniyorum; yalnızlık seçimim benim diyerek sahiplenmek istiyorum ama aslında istediğim, özendiğim, özlediğim yalnızca duyguların yön verdiği ilişkiler. üzerine çok düşülmemiş, düşünülmemiş; kendiliğinden olan ilişkiler. hayatın boktanlığına karışmak, mükemmel insan sanrısına ulaşmak için koşturmadan elimdekilerle minimal hayat, gerektiği kadar paylaşım. şimdi herşey yalan gibi.. yalın-yanlış bir yalnızlık yaşatıyorum kendime. bir gün birbirimizi tanıma fırsatımız olursa eğer, bunu bir not olarak kabul edin: “yalan da olsa içimden bir bulut akıp gidiyor.”

“herkes bir başkası olmak ister aslında. bu yüzden kimse kendisi kalamaz. kimi insanlar da yüklenemeyecekleri ya da sürdüremeyecekleri masalları yaşamaya kalkışır…”

murathan mungan